20. Chirurgia i duże kamienie

Chirurgia bardzo mi się podoba, mimo, że nic PRAKTYCZNEGO tam nie wykonujemy. Dowiedziałam się za to bardzo, bardzo wielu rzeczy :) Ostry brzuch, przepukliny, ostre i przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, sposoby operowania różnorakich przypadków... . Na pierwszych zajęciach przemiły doktor oprowadził nas po szpitalu: przeszliśmy drogę jaką muszą przebyć pacjenci nim dostaną się na oddział. Bardzo podobał mi się SOR:)

Wiele słyszałam złych opinii o chirurgach: że zadufani w sobie; że myślą, że są bogiami; że są niemili i wyniośli. Ci, których spotkałam na zajęciach byli zupełnie inni ( na razie było ich dwóch- 'nasz' doktor i ordynator): przemili, cierpliwi, dobrzy. Na każdym kroku podkreślają znaczenie badania per rectum:) i mówią o sobie, że są jedynymi, którzy grzebią w tyłkach:):) (Oczywiście od razu odpowiedziałyśmy, że ginekologowi też się zdarzy).

Wiem, że wiele osób, kiedy słyszy, że ktoś, kto nie dostał się jeszcze na medycynę, wybiera specjalizację, śmieje się pod  nosem i krytykuje. Ja myślę, że takie wyszydzanie jest głupie. Zawsze kiedy marzę o byciu lekarzem myślę o zabiegach, operacjach, nie o wypisywaniu recept i zlecaniu badań. Chcę być lekarzem nie dla samego bycia lekarzem. Uważam wręcz, że to głupie- iść na medycynę i nie wiedzieć nawet częściowo kim chce się być. Może mówię tak bo odrobinkę spojrzałam już na ten świat od środka, a ludzie na 1 roku medycyny tak naprawdę nie widzieli nic? Poza książkami i zwłokami w formalinie. Myślę jednak, że jeśli ktoś marzy by być sportowcem wie też, że chce być np. koszykarzem. Podobnie ktoś, kto naprawdę marzył o medycynie, od początku miał pewien zarys tego, kim chce być. Oczywiście można zawsze zmienić zdanie:) Moim marzeniem zawsze było zostać chirurgiem- najlepiej dziecięcym. 

Mój plan tygodniowy nie wypalił:) Nie szkodzi. Postanowiłam dziś, że wprowadzę w życie metodę kamieni:) Znacie przypowieść o kamieniach?

Moim największym kamieniem jest nauka do matury. Prowadzi bowiem do jednego z największych marzeń w moim życiu.

Moje duże kamienie to zwierzątka -zależą one całkowicie ode mnie i jeśli ja o nie nie zadbam- one same też tego nie zrobią. Do dużych zaliczę też relacje z ludźmi. Są dla mnie bardzo ważne i wpływają na jakość mojego życia i chęć do działania w innych jego dziedzinach.

Moje średnie kamyczki to położnictwo i porządek w najbliższym otoczeniu, a także zdrowe odżywianie.

Moim żwirkiem nazwałabym wyciszanie się, dbanie o jakość snu, relaks i spokojne ćwiczenia rozciągające. Są nim też zabiegi kosmetyczne i prowadzenie pamiętnika.

Piaskiem są dla mnie zakupy i snucie planów dotyczących przyszłości, robienie list, spisywanie pomysłów, oglądanie seriali.

Postaram się żyć zgodnie z kamyczkami. Zaczynać od największych, później stopniowo dodając coraz mniejsze. Wierzę, że moje życie będzie wtedy bogatsze i lepsze. 

17. O pacjentach

Łatwo się pogubić i przestać patrzeć na człowieka. Łatwo osądzać. Łatwo się obrażać i unosić dumą.

Ciekawe przypadki pochłaniają. Kiedy chcesz zobaczyć jak najwięcej przestajesz widzieć człowieka. A on czuje wstyd, on boi się, on cierpi. To największa pułapka. Niektórzy pacjenci lubią opowiadać o sobie, swoich chorobach, a nawet całym życiu. Są pełni zapału i wyglądają jakby cieszyli się pomagając nam w nauce. Inni nie, nie przeszli jeszcze wszystkich faz żalu albo najzwyczajniej są zmęczeni. Unikają nas. Może mają złe doświadczenia z studentami? Niektórzy na pewno.

Ludzie czytają gazety, słuchają innych, wierzą w własne rzeczy, których często nie rozumiemy. Nie chcą szczepić dzieci. Nie chcą przetaczania krwi. Nie chcą operacji, które uratują im życie. Czasami nie chcą żyć. Łatwo nam to oceniać, łatwo nam mówić, bo my wiemy. Znamy ryzyko, rozumiemy terminologię medyczną, umiemy czytać wyniki. Może nie wiemy wszystkiego, może wciąż się musimy uczyć, ale nie jesteśmy bezbronnymi istotami słuchającymi potoku niezrozumiałych słów. Potrafimy szukać, potrafimy dociekać prawdy, weryfikować informacje.

Gdy jesteśmy chorzy, gdy jesteśmy rozżaleni i źli, nie mamy ochoty opowiadać o tym wszystkim wokół, nie chcemy by ktoś obcy nas dotykał. Pacjenci często też. Są niemili, są wulgarni, są złośliwi, kłamią. Niektórzy są bezczelni i wścibscy, inni obrażają się na nas za swój ból. To ich prawo. Niektórzy pewnie po prostu są okropnymi ludźmi, inni tak reagują na cierpienie. Pozwólmy im, nie walczmy. Bądźmy dobrzy dla nich mimo to. Ważne jest też, by nie dać się wykorzystywać. Choroba, kalectwo nie oznaczają (zazwyczaj) całkowitej bezradności i nie musimy (a wręcz nie wolno nam!) wyręczać pacjenta we wszystkim. Pozwólmy im na choćby ograniczoną samodzielność- to naprawdę dla ich dobra.

Lubimy być szanowani, lubimy mieć poczucie kontroli nad naszym ciałem, nad swoim ja. Dlaczego więc, gdy chodzi o innego człowieka, traktujemy go jak kawałek mięsa? Dlaczego na oddziałach ginekologicznych i położniczych panie muszą przy innych paniach odsłaniać swoje intymne miejsca by lekarz mógł popatrzeć? Czy nie można poprosić pojedynczo pacjentek do pokoju zabiegowego? Czy trzeba stać w gronie 10 studentów nad jedną, biedną i przerażoną pacjentką i zaglądać jej z skupieniem w krocze? Czy dobrze czułabyś się gdyby ktoś kazał Ci się rozebrać przy tylu osobach? Gdyby każdy, jeden po drugim, wciskał paluchy w Twoją pochwę? Bez pytania. Bo o ile nas uczą pytać, tak studentów medycyny widać nie- najwyraźniej ważniejsze jest wkuwanie bochenków niż szacunek dla pacjenta. Zdziwilibyście się, bo pytając, dbając o godność pacjenta i to, by czuł się partnerem a nie przypadkiem, jest nam łatwiej. Wtedy możemy dowiedzieć się i nauczyć wiele więcej. A gdy pacjent czuje się bezpiecznie jest szczęśliwszy... i mimo, że nie znamy odpowiedzi na wszystkie jego pytania darzy nas zaufaniem. Wtedy możemy naprawdę dużo.

Czasem jestem w szpitalu i martwię się ogromnie. Wśród przyszłego personelu medycznego- studentów położnictwa, pielęgniarstwa, lekarskiego... są kretyni. Najwięcej mogę powiedzieć oczywiście o położnictwie... i szczerze mówiąc coraz częściej myślę o tym, by nie rodzić w szpitalu, kiedy przyjdzie na to pora. Są dziewczyny, które ZA CHWILĘ bo już w lutym będą pełnoprawnymi położnymi i nie odebrały żadnego porodu. Wszystkie sobie oczywiście wpisały porody których nie odbierały, ba! nawet dopisały nieistniejące (w specjalnych książeczkach praktyk, w których trzeba mieć m.in. odpowiednią ilość odebranych własnoręcznie porodów by można było skończyć studia).

Są też dziewczyny współczujące i sumienne, które wiedzą naprawdę dużo i mimo, że to dopiero 2 rok czułabym się bezpieczna "w ich rękach" podczas porodu. Tak dużo zależy od człowieka....

12. Rak sromu

Miałam dziś zajęcia z ginekologi w pewnym szpitalu na oddziale nazywanym przez wszystkich septykiem ( w rzeczywistości oddział nazywa się ginekologia zachowawcza). To, co widziałam, wstrząsnęło mną, a jestem raczej odporna na stres, na widoki, na wszystko. Przed chwilką stamtąd wróciłam (wieczorem jeszcze tylko wykład i weekend, uf) i jestem przerażona. Widziałam kobiety bez warg sromowych, łechtaczek, z ogromnymi dziurami między nogami, z ogromnymi ranami pełnymi martwiczych tkanek. Razem z koleżanką dostałyśmy do opieki salę pełną takich właśnie pacjentek - było ich 5. Trzy z nich opowiedziały nam o sobie, o swoich chorobach, pierwszych objawach, można powiedzieć, że o całym życiu.

W czasie wizyty i w czasie zmiany opatrunków widziałyśmy ich okaleczone miejsca- tego się nie da porównać z niczym. W pierwszej chwili pomyślałam o dziewczynkach, na których przeprowadza się tak zwane pełne obrzezanie i usuwa im wargi i łechtaczkę- wygląda to jednak inaczej, bo u nich późnij zszywa się tę ranę pozostawiając małe dziurki- jedna na siku, inna na krew miesiączkową. Obrzezanie jest dla mnie barbarzyństwem i czymś, czego nigdy nie zrozumiem. Jak matka może pozwoli by jej córeczce zrobiono coś takiego? Oczywiście na skutek infekcji znaczna większość umiera- albo niedługo po 'zabiegu' albo po 'otwarciu' przez 'męża' albo w czasie lub po porodzie.

Pacjentki, które widziałam także zostały okaleczone. Nikt, kto tego nie widział, nie jest w stanie sobie wyobrazić jak wygląda kobieta bez warg sromowych, jak bardzo cierpi fizyczne. Najbardziej niezwykłe jest jednak to, że są one bardzo pogodne i serdeczne. Chętnie opowiadają o sobie, pozwalają na wiele rzeczy, ciepło się wyrażają do nas i do siebie nawzajem, są pełne życia.

Jedna z nich, która miała kilkadziesiąt lat wcześniej raka szyjki macicy, prosiła nas abyśmy na uczelni i wszędzie wokół opowiadały o raku sromu i podobnych, rzadkich dolegliwościach. Mówiła, że zanim zachorowała nie wiedziała nawet, że coś takiego istnieje- jak problem raka szyjki, raka piersi, a nawet raka jajnika jest znany, tak rak sromu jest wielkim tabu.

Panie mówiły, że zaczęło się u nich od wysypek lub swędzenia. Poczytałam troszkę na ten temat zaintrygowana i przestraszona tematem.

Rak sromu może mieć charakter pierwotny (poprzedza go wystąpienie nieinwazyjnego stanu przedrakowego określanego jako neoplazja wewnątrznabłonkowa sromu) lub przerzutowy i stanowi 3-5% nowotworów ginekologicznych. Zwykle dotyka kobiety po 60 roku życia. Przyczyną jest prawdopodobnie HPV (wirus brodawczaka ludzkiego), którego większość ludzi zna z wpływu na powstawanie raka szyjki macicy. Typy HPV 16 i 18 są odpowiedzialne za oba te raki, w tym za 2/3 występujących raków szyjki macicy. Rak sromu jest tez wywoływany przez HPV 6 i 11, które są w literaturze uznawane za wirusy niskiego ryzyka. Na wszystkie wymieniona przeze mnie serotypy istnieją szczepionki (Silgard), ale są one najbardziej skuteczne u dziewczynek, które nigdy nie miały kontaktu z HPV.

obraz pochodzi z : http://www.choroby.biz.pl/r/rak-sromu-i-pochwy.html

Podział histologiczny obejmuje typy: płaskonabłonkowy rogowaciejący (65–90% przypadków), brodawczakowaty, jasnokomórkowy, gruczołowy i rak Pageta. Często nie występują żadne objawy, ale może się pojawić świąd, ból w okol. łechtaczki, zaburzenia w oddawaniu moczu, cuchnąca wydzielina. Raka sromu należy różnicować m.in z czerniakiem złośliwym. Takiego też dziś spotkałam, a raczej ogromną ranę po nim. 

Wizyta na septyku była dla mnie ciekawa, ale też wstrząsająca. Gdy widzi się takie cierpienie, takie rany, takie okaleczenie, wszystko inne wydaje się nieistotne, błahe. Docenia się wszystko, chce się żyć stokroć bardziej i walczyć o szczęście. To taki czyściec, odnowienie, rodzaj katharsis. A te niezwykłe i dzielne kobiety będę pamiętać do końca życia i w ciężkich chwilach przypomnać sobie ich pogodny uśmiech i ciepło.

11. Interna, techniki, ginekologia, patologia... zabawa się zaczęła

Uwielbiam przedmioty typowo medyczne, rozmowy z pacjentami, ciekawe przypadki i ogólnie SZPITAL. Najchętniej całymi dniami siedziałabym w nim i uczyła się na konkretnych przypadkach. Myślę, że takie uczenie jest bardziej owocne, ciekawsze i znacznie dłużej pamięta się tak przyswojoną widzę. Jak już mówiłam medycyna to praktyka. Zabawne jest, gdy idą na nią ludzie, którzy boją się krwi albo brzydzą człowieka, ale lubią siedzieć nad książkami. Tacy też są potrzebni, nie każdy musi pracować w szpitalu- niektórzy będą przecież naukowcami.

Interna.
Mój zachwyt tym przedmiotem nie minął. Opiekunka zadaje nam pytania z kosmosu, jakbyśmy były na stażu po medycynie (co to jest DIC, dla jakiego nowotworu charakterystyczne palce pałeczkowate itd), i pozwala osłuchiwać pacjentki (słuchałyśmy np wchłaniającego się olbrzymiego krwiaka). Byliśmy też na różnego rodzaju badaniach, rozmawiałyśmy z pacjentami i było naprawdę fajnie.

Techniki położnicze i prowadzenie porodu.
Zajęcia miałam zwyczajnie, na uczelni. Na półrocze przypadają 2 zajęcia... . To ciekawe, bo w ciągu studiów- łącznie chyba 9 zajęć (przede mną jeszcze 3 w przyszłym semestrze)- mamy opanować wszystko z zakresu sali porodowej. A w czerwcu egzamin...
Zajęcia były naprawdę fajne bo trafiłyśmy na przesympatyczną kobietkę, która wszystko nam wytłumaczyła. Dziś omawialiśmy mechanizm porodowy w odmianie potylicowej tylnej.

Ginekologia.
Właściwie to opieka ginekologiczna bo przedmiot ten dzieli się właśnie na te 2 dziedziny. Flaki z olejem. Zajęcia były w szpitalu i nie robiłyśmy NIC... no dobrze, poza zbieraniem wywiadu i mierzeniem ciśnienia. Może to dlatego, że były to pierwsze zajęcia? Mam nadzieję, że kolejne będą ciekawsze. Z drugiej strony dali nam do nauczenia z 3 strony rozpoznań łacińskich na następne zajęcia, nie protestuję, przyda mi się.

Patologia.
Cieszyłam się na ten przedmiot, ale po 1 wykładzie, a później po ćwiczeniach mój entuzjazm opadł. Nie chodzi nawet o ogrom wiedzy, jaką mamy przyswoić, bo do tego już się zdążyłam przyzwyczaić. Proszę mi nie mówić, że położnictwo to łatwe studia i nie trzeba się uczyć (oczywiście niektórzy się nie uczą i jakoś potrafią przebrnąć przez nie... bardzo wiele zależy od nauczycieli). To studia ciężkie i już od początku wymagają zaangażowania i nakładają na nas odpowiedzialność- za nas same i za innych. Co jeśli zakłuję igłą czy kulociągiem, a krew lub wydzieliny na niej będą zawierać HBV albo co gorsza HCV lub nawet HIV(aczkolwiek znacznie ciężej będzie zarazić się nim niż wirusami żółtaczki)? Co jeśli najzwyczajniej poślizgnę się na wodach płodowych i upuszczę dziecko? Co jeśli za bardzo odkręcę kroplówkę z oksytocyną i macica kobiety pęknie? Co jeśli źle zmierzę miednice i okaże się, że istnieje niewspółmierność, której nie zauważył am? Trzeba myśleć. Trzeba też się uczyć, często bardzo dużo, często zupełnie po nic. Patologia należy do takich przedmiotów, gdzie trzeba przyswoić ogrom wiedzy. Najgorsze jest jednak to, że zarówno cały wykład jak i całe ćwiczenia polegały na przepisywaniu slajdów z prezentacji. Gratulacje dla kogoś, kto to te ćwiczenia nazwał ćwiczeniami.



Książki obowiązujące u mnie:
Położnictwo i Ginekologia Bręborowicza (2 opasłe tomiska)
Wstrzyknięcia Ciechaniewicz
Podstawy pielęgniarstwa w ginekologii i położnictwie Caus Woźniak
Opieka w ginekologii Sipińskiego
Wstrzyknięcia i wlewy dożylne Brożek
Położnictwo ćwiczenia Troszyńskiego

To z tych typowo położniczych (oczywiście wymienionych w literaturze jest ich znacznie więcej, ale to są te, które mam). Musimy też znać najnowsze standardy (najnowszy z 20.09.2012), a Pani kierownik katedry na wykładach mówi o bardzo wielu rzeczach, których nie ma w tych ani w ŻADNYCH (tak twierdzi) książkach, a musimy je znać. I dobrze.

Z takich grubszych miałam jeszcze małego Traczyka, ale okazał się raczej zbędny. I oczywiście atlasy i książki z anatomii- ale to według uznania, kto co chciał.

W tym roku musiałam zdobyć: Chirurgię Fibiaka i Patologię kliniczną Markiewicz. Muszę też nabyć coś z badań fizykalnych i wspominanego już Szczeklika, ale obecnie mój portfel musi odetchnąć. Nie mogę zrobić moim książkom zdjęć, wiadomo dlaczego.

7. Interna

Pierwsze zajęcia z interny były bardzo ciekawe i strasznie mi się podobały. Miały miejsce w szpitalu kardiologicznym, a opiekowała się nami (naszą 4) przesympatyczna pani będąca doktorem- w obu znaczeniach (zarówno lekarzem jak i dr n. med.).

Zbierałyśmy wywiad lekarski i chyba poszło nam całkiem nieźle, bo później zbierała go przy nas Pani Dr i miałyśmy niemal wszystkie informacje o jakie zapytała pacjentkę. Później nasza opiekunka gruntownie przebadała pacjentki przy nas i obiecała, że jak przyniesiemy stetoskopy będziemy mogły słuchać. Dziewczyny się burzyły, gdy zostawałyśmy same, że po co mamy osłuchiwać, że po co mamy wiedzieć. Głupie. Mnie właśnie chyba ta rzecz najbardziej ucieszyła.

Przeprowadziłyśmy też próbę ortostatyczną, byłyśmy na UKG, dowiedziałyśmy się jakie jest rozpoznanie do leczenia nadciśnienia, postępowania diagnostyczne, badania pomocnicze i zalecane, a także jakie są jego powikłania (ciekawostka: jeśli na RTG widać duży cień aorty może to świadczyć o tętniaku rozwarstwiającym aorty). Całkiem sporo dowiedziałyśmy się też o moczu (przede wszystkim kolory były ciekawe), a także, że stosowanie diety ubogosolnej u ciężarnej z nadciśnieniem ( bo taką stosuje się zwykle u ludzi z nadciśnieniem, ale w stanie innym niż błogosławiony) może prowadzić do dystrofii płodu. I, że rzucawka może wystąpić nawet do 6 tyg. po porodzie.

Na zadanie domowe mam się dowiedzieć na czym polega zespół Hellp. Ogólnie Pani Dr mówiła, że mamy się z Szczeklika... to będzie dość problematyczne. Może go kupię gdy pójdę na medycynę, ale teraz raczej nie. Jest to bardzo ładna książka, bo Pani Dr miała ją przy sobie i pozwoliła ją pooglądać, miałyśmy też porobić z niej notatki.

W kolejny poniedziałek znów interna i już się cieszę. A jutro Techniki położnicze i prowadzenie porodu... tragedia:) Na naszej uczelni jest taki dziwny zwyczaj na tych zajęciach, że najpierw piszemy wejściówkę, potem dopiero nauczyciele tłumaczą o co chodzi w danym temacie, a później jest wyjściówka. Jeśli zaliczysz wyjściówkę, ale nie zaliczyłaś wejściówki i tak musisz poprawiać. Jeśli zaliczyłaś wejściówkę, ale wyjściówki nie- to samo. Przedziwne. A na jutro są partogramy i inna dokumentacja z sali porodowej... a partogram, szczególnie ten uczelniany (bo w szpitalu sa prostsze) do łatwych nie należy...

6. Ciepło

Lubię ciepło.
Szczególnie mocno lubię ciepło gdy zaczyna się ochładzać na dworze.
Dlatego teraz jest tu cieplej, ot taka przyjemność dla oczu.

Mogę odetchnąć po roku szkolnym przepełnionym bezsensownymi zajęciami i po łącznie 420 godzinach praktyk. Godzinach lekcyjnych, więc jest to mniej przerażające niż się zdawać mogło. To dziwne, gdy człowiek zaczyna się budzić bez budzika o 5, a zasypia o 21. Przynajmniej dla mnie.

Dziś miałam wolne. Jutro zaczynam przygotowania do chemii. Nie wszystko mam jeszcze poukładane, nie wszystko pozapinane na ostatni guzik, ale to dobrze. Wiem już, że nie można zaplanować życia co do minuty. Wielkie odkrycie.

Mam nowy plan zajęć. W poniedziałek 1.10 zaczynam interną. W tym samym miesiącu chirurgia, ginekologia, położnictwo i oczywiście techniki położnicze i odbieranie porodu. To tyle z zajęć w szpitalach. Poza tym wykłady, ćwiczenia.

Mój mały towarzysz dnia codziennego

Zabawne jest to, że na 2 roku położnictwa zobaczę więcej niż ludzie na drugim roku medycyny. Ba! Zabawne jest, że uczę się badać wewnętrznie, tak samo jak stażyści PO medycynie. Źle to świadczy o ludziach, którzy wymyślają program zajęć dla lekarskiego. Medycyna to przecież wiedza praktyczna. Oczywiście na położnictwie też jest mnóstwo dziwów, przynajmniej u mnie. Uczymy się o tym, że pacjentka ma prawo nie chcieć odpępniać noworodka i chodzić sobie po oddziale z łożyskiem aż samo odpadnie. I o innych bajkach, których w szpitalach nie uświadczysz. W żadnym. Ale wiedzieć trzeba. Dziś jestem sceptyczna, przepraszam. Może to dlatego, że mi zimno.

Położnictwo dało mi niemal pewność, że będę dobrym lekarzem. Wiem, że będę patrzeć na człowieka, nie na przypadek. Wiem, że nie zrobi mi się słabo podczas operacji- wręcz przeciwnie uwielbiam patrzeć na cięcia cesarskie, trzymać jako druga, zaraz po lekarzu, nowonarodzone ( a raczej nowowydobyte) dziecko. Wiem, że nie spanikuję w podbramkowej sytuacji ( i, że będę płakać w domu później pół nocy, ale ważne, że później, nie w trakcie).

Problem jest w tym, że nie wiem, czy będę dobrą studentką medycyny. Obecnie muszę się dostać ale, jako, że poprawiać będę tylko chemię, szanse mam znacznie większe. Mam nadzieję, mam wiarę, mam chęć. To stało się moją prywatną walką.

Boję się, że trafię na złych ludzi. Takich, co to wielkimi medykami chcą zostać dla prestiżu. Już takich poznałam. Współczuje ich pacjentom. Boję się też, że nauka mnie przytłoczy.

Ale wiem, że się nie poddam. Bo marzę by zostać lekarzem. Aby leczyć. Chcę mieć ten ogromny przywilej, tę ogromna odpowiedzialność przyjąć na siebie i stawać do walki z przeróżnymi chorobami. Jeśli muszę przez to przerobić w tym roku 6 tysięcy zadań to to zrobię. Jeśli będę musiała recytować Bochenki i z pamięci rysować obrazki z Sobotty to zrobię to.

Dlaczego? Bo wiem, że wtedy będzie mi ciepło. W sercu.

1. Nie spuszczając celu z oczu

Mam mnóstwo marzeń. Niektóre mogą wydawać się przeciętnemu człowiekowi dziwne, ale dla mnie sa bardzo ważne i wiem, że dadzą mi ogromne szczęście. Nie muszę mieć ich już, teraz, chociaż wiem, że niektórych nie można odkładać w nieskończoność.

1. Chciałabym mieszkać gdzieś w górach, lub po prostu blisko przyrody
2. Chciałabym nauczyć się piec przeróżne ciasta
3. Chciałabym znaleźć w sobie motywację by biegać z moim pieskiem (Sabulką) rano co najmniej 2 razy w tygodniu, by chodzić regularnie (2-3 razy na tydzień) na basen i wprowadzać w swe życie interwały
4. Chciałabym pogłaskać krówkę
5. Chciałabym kiedyś mieć kózkę
6. Chciałabym mieć dzieci, dużo.
7. Chciałabym być wolontariuszką w przedszkolu lub jakimś miejscu, z zwierzątkami (np lecznicy)
8. Chciałabym otworzyć kiedyś lecznicę dla dzikich (i nie tylko) zwierząt
9. Chciałabym być lekarzem
10. Chciałabym napisać książkę
11. Chciałabym mieć kiedyś biblioteczkę, najlepiej cały pokoik książek
12. Chciałabym by w moim domku na ścianach wisiały obrazy namalowane przez moje dzieci
13. Chciałabym mieć specjalne pudła na zeszyty, rysunki i inne prace moich dzieci, dla każdego osobne
14. Chciałabym mieć obok domku huśtawkę na drzewie
15. Chciałabym często jeździć na wycieczki
16. Chciałabym upiec chleb
17. Chciałabym nauczyć się żeglować
18. Chciałabym mieć kuchnię z jasnego drewna
19. Chciałabym pojechać do Nowej Zelandii co najmniej na 2 miesiące
20. Chciałabym założyć albumopamiętnik z zdjęciami
21. Chciałabym kiedyś przeczytać wykłady Feymana i zrozumieć choć trochę fizykę
22. Chciałabym poznać skrzypaczkę albo farfistkę
23. Chciałabym znać wszystkie baśnie świata
24. Chciałabym nauczyć się dobrze jakiegoś języka innego niż angielski
25. Chciałabym trafić do nieba
26. Chciałabym mieć okrągłe, duże okno
27. Chciałabym zrobić swój własny krem
28. Chciałabym w dniu mojego ślubu wypuścić latające lampiony
29. Chciałabym nauczyć się jeździć konno
... mogłabym tak w nieskończoność.

Jestem ostatnio bardzo szczęśliwym człowiekiem. Mam moją niezmienną od lat Miłość. Mam moje zwierzaki, moją rodzinę, nowe bliskie sercu znajomości.
Choć do marzeń, o które walczyłam jest mi wciąż bardzo daleko, wierzę, że się uda. Nie poddam się.

Studiuję położnictwo, bo chciałam być blisko człowieka, blisko medycyny. Jest to przepiękny zawód, poznałam wiele wspaniałych osób. Uczestniczyłam w porodach, nie tylko obserwowałam, ale i pomagałam kobietom od początku pierwszego okresu porodu aż po 4. Widziałam cudy, przychodzące na świat maleństwa. Widziałam porody fizjologiczne( w tym jeden na stojąco, jeden kucająco), porody wywoływane, porody z użyciem próżno-ciągu i cesarskie cięcia. Badałam wewnętrznie. Przystawiałam dzieci do piersi, przewijałam je, pobierałam im krew włośniczkową do badań. Odcinałam pępowinę. Oceniałam łożysko.

Widziałam kobietę, która będąc w ciąży dowiedziała się, że jej dziecko jest ciężko chore. Widziałam kobietę, która uczulona na lek straciła przytomność, odratował ją młody pan anestezjolog. Widziałam kobietę, której dziecko trafiło do innego, bardziej specjalistycznego szpitala, z powody konfliktu serologicznego (mimo, że matce podano surowicę anty-D i przeprowadzano wszystkie potrzebne badania w ciąży). Do dziś nie wiem, czy przeżyło. Widziałam uśmiechniętą babcię na oddziale ginekologi, promieniująca życiem, u której zaniepokoił mnie bardzo ciemny, bliski czerwonemu mocz. Dowiedziałam się, że babcia nie przeżyje, nowotwór złośliwy, liczne przeżuty. Widziałam cierpiące kobiety, w moim wieku, po usunięciu jajników, macicy... .

Widziałam położne dobre, z sercem na dłoni, oddane pacjentkom, gotowe być przy nich i wspierać je. Widziałam złe, niecierpliwe, bez serca, których jedynym marzeniem przychodząc do pracy jest posiedzieć na kanapie. Najgorszymi jednak ludźmi okazują się jednak niektóre z naszych nauczycielek, z dyplomem magistra położnictwa. Zadufane w sobie, z niekompletną wiedzą, czujące się lepsze. Nauczyciele lekarze są wiele lepsi niż one. Są cierpliwsi, pogodniejsi, nie okazują nam wyższości.

Widziałam cuda i tragedie. W jeden rok. Nie umiejąc jeszcze prawie nic. Dużo osób odeszło.
Położnictwo to przepiękny i niesamowicie trudny zawód. Chcę być lekarzem, ale nigdy nie stracę szacunku dla pracy, jaką wykonuje położna.




Zachęcona wpisami Balianny pobiegłam do biblioteki i wypożyczyłam ksiązki Ericha Segala. Przeczytałam narazie dwie. Ciężko było mi się rozstać z bohaterami książek i postanowiłam, że niebawem przeczytam je jeszcze raz.

Grzecznie czekają na chwilkę wolnego czasu Ostatni Akord i Doktorzy.